Shahpasand Mansion
همراستاسازی سیستم سازهای با سازماندهی فضایی و بیان معماری پروژه
پروژه «عمارت شاهپسند» نمونهای از طراحی ویلایی است که در آن مرزهای متعارف میان فضاهای داخلی و خارجی کمرنگ شده و ارتباطات عمودی و فضاهای باز و نیمهباز نقش تعیینکنندهای در شکلگیری معماری ایفا میکنند. چنین رویکردی در معماری، مستلزم اتخاذ راهکارهای سازهای هماهنگ با پویایی پلان و انعطافپذیری فرم است.
در این پروژه سهطبقه، فرآیند طراحی سازه بر پایه تعامل مستمر میان پلان معماری و منطق انتقال بار شکل گرفت؛ بهگونهای که ضمن حفظ شفافیت فضایی، پیوستگی سازهای و عملکرد لرزهای ساختمان نیز تضمین گردد.
هماهنگی کامل با فرم معماری و فضاهای دوارتفاعه
تأمین پیوستگی سازهای در حضور وُید مرکزی و بازشوهای وسیع.
بهینهسازی دهانهها در پارکینگ زیرزمین
کاهش مزاحمت ستونها و ایجاد عملکرد مطلوب برای توقف خودروها.
کنترل سختی جانبی و تغییرمکان طبقات
تحلیل و طراحی منطبق با ضوابط لرزهای برای حفظ پایداری در برابر بارهای جانبی.
رویکرد سازهای پروژه
با توجه به وجود فضاهای باز، تراسها، وُید مرکزی و ارتفاع قابل توجه طبقه همکف، طراحی سیستم باربر جانبی با حساسیت ویژهای نسبت به کنترل تغییرمکانها و تأمین سختی جانبی انجام شد. انتخاب و جانمایی عناصر سازهای بهگونهای صورت گرفت که:
- امکان اجرای دقیق جزئیات معماری فراهم گردد
- مسیر انتقال بار قائم و جانبی بدون ناپیوستگی تأمین شود
- بازشوهای بزرگ و فضاهای دوارتفاعه بدون اختلال در عملکرد سازه شکل گیرند
- وُید مرکزی تأثیر منفی بر یکپارچگی دیافراگم سقف نداشته باشد
مشخصات پروژه:
- موقعیت: کاشان
- مشاور و طراح سازه: دکتر سیدعلی رضوی طباطبایی
- معمار: مهندس کاوه علیین، مهندس جمال هاشمی | دفتر معماری هره
سازماندهی سازه در هماهنگی با پلان
یکی از نقاط کلیدی پروژه، جانمایی پله اصلی بود؛ عنصری شاخص در معماری که بهدلیل ارتفاع زیاد طبقه همکف، طول قابل توجهی داشت. در طراحی سازه، این عنصر نهتنها بهعنوان یک مسیر حرکتی، بلکه بهعنوان بخشی از سیستم پایدارسازی جانبی مورد بررسی قرار گرفت تا همزمان نقش فضایی و عملکرد سازهای آن بهینه شود.
در زیرزمین، بهدلیل استقرار پارکینگ، موتورخانه و فضای چندمنظوره، چیدمان ستونها با هدف تأمین دهانههای کارآمد و حداقل تداخل با عملکرد پارکینگ تنظیم گردید. در طبقات فوقانی نیز با توجه به تعدد اتاقهای مستر و وجود نشیمن خصوصی و تراسها، شبکه سازهای بهگونهای طراحی شد که ضمن تأمین نظم سازهای، آزادی در طراحی داخلی حفظ شود.
در «عمارت شاهپسند»، طراحی سازه نهتنها پاسخی فنی به الزامات بارگذاری و آییننامهای، بلکه بخشی از فرآیند شکلگیری معماری پروژه بوده است. با رویکردی تحلیلمحور و هماهنگ با سازماندهی فضایی، سیستمی سازهای توسعه یافت که ضمن تأمین ایمنی و عملکرد لرزهای، امکان تحقق ایدههای معماری را نیز فراهم میسازد.
این پروژه نمونهای از تعامل هدفمند میان معماری و سازه است؛ جایی که منطق مهندسی، پشتوانه کیفیت فضایی بنا قرار میگیرد.
